Kasteel Peleș

Kasteel Peleș: Het Juweel van de Roemeense Kroon en Meesterwerk van het Europese Romantisme in het Hart van de Karpaten

Boven de stad Sinaia, waar het snelstromende water van de rivier de Peleș neerstort uit het Bucegi-massief van de Karpaten, verheft zich een van de meest fascinerende gebouwen van Europa uit de negentiende eeuw: Kasteel Peleș. Gezien vanaf zijn terrassen, versierd met beelden en fonteinen van Carrara-marmer, lijkt het kasteel afkomstig uit een Duits sprookje, een structuur van steen en gesneden hout die gotische torens, renaissance loggia's en gevels met houtsnijwerk combineert, in een Alpenlandschap dat doet denken aan Zwitserland of Beieren. Voor de Europese reiziger is Peleș niet alleen het meest bezochte historische monument van Roemenië na Bran Castle, maar een ware brug tussen de beschavingen van Europa: hier gaf het Duitse huis Hohenzollern-Sigmaringen Roemenië zijn eerste moderne koning, Carol I, en deze bouwde tussen 1873 en 1914 een residentie die tegelijkertijd het eerste volledig geëlektrificeerde kasteel van Europa was, een laboratorium van technische moderniteit en een verklaring van Zugehörigkeit van het jonge koninkrijk tot de grote familie van de keizerlijke hoven van het continent. Met meer dan 160 kamers ingericht in stijlen variërend van de Duitse renaissance tot het Spaans-Moorse barok, van art nouveau tot het Alpenromantisme, en met een collectie van meer dan 60.000 erfgoedobjecten — schilderijen gesigneerd door El Greco, Titiaan, Rembrandt, Rubens of Gustav Klimt, meer dan 4.000 Europese en Oosterse wapens en harnassen, glas-in-loodramen uit München, meubels uit Wenen, Hamburg en Mainz — is Kasteel Peleș in essentie een museum van Europa zelf, bewaard in het hart van de Karpaten en aan de wereld aangeboden als integraal onderdeel van het universele cultureel erfgoed.

Historische wortels: Van de Duitse prins tot het Koninkrijk Roemenië en de grote rijken van Europa

Het verhaal van Kasteel Peleș begint lang voor de eerste steen ervan werd gelegd. In 1866, nadat de grote Europese mogendheden — het Frankrijk van Napoleon III, het Rusland van de tsaren en het Koninkrijk Pruisen — na het Verdrag van Parijs hadden besloten de eenwording van de Roemeense Vorstendommen onder een buitenlandse prins te erkennen, kozen de Roemeense politieke elite de jonge prins Karl van Hohenzollern-Sigmaringen, officier in het Pruisische leger en neef van koning Wilhelm I van Pruisen, tot vorst. Aangekomen in Roemenië in mei 1866, doorkruiste Carol het land en bleef diep onder de indruk van het pittoreske Prahova-dal. Hij keerde er in augustus 1866 terug, en het landschap bleef in zijn hart. Toen hij in 1872 bij Podul Neagului — een plaats die in 1874, eveneens op zijn initiatief, de naam Sinaia zou krijgen — een stuk land van ongeveer 1.000 morgen kocht aan de oever van de rivier de Peleș, kocht hij niet alleen land, maar legde hij de basis van een dynastieke droom. Carol I zou in 1881 koning van Roemenië worden, na de proclamatie van de volledige onafhankelijkheid en de transformatie van het land in een koninkrijk, en Peleș zou de zomerverblijfplaats worden van een dynastie die door huwelijken en allianties het Roemeense koningshuis zou verbinden met de meest illustere tronen van Europa: Carols moeder, Josephine van Baden, behoorde tot een katholieke tak van het huis Baden; zijn echtgenote, Elisabeth van Wied, was een Duitse prinses; zijn schoondochter Maria was de dochter van hertog Alfred van Edinburgh en grootvorstin Maria Alexandrovna van Rusland, dus kleindochter van koningin Victoria van Groot-Brittannië en van tsaar Alexander II. Zo ontmoetten op 29 december 1892, toen prinses Maria van Edinburgh in het huwelijk trad met kroonprins Ferdinand, in Sinaia niet alleen twee lotsbestemmingen, maar twee van de machtigste dynastieën ter wereld: Saksen-Coburg en Gotha en Hohenzollern, Groot-Brittannië en Rusland, met het Roemeense Koninklijk Huis in het midden.

De Europese context van de bouw is even dicht. Roemenië was net uit de Onafhankelijkheidsoorlog (1877–1878) gekomen — waarin prins Carol persoonlijk de Roemeense troepen commandeerde naast de Russische bij Plevna, dat in november 1877 werd ingenomen — en het Verdrag van Berlijn van 1878 erkende de volledige onafhankelijkheid van het land. Voor een koning wiens troon steunde op de alliantie met de Centrale Mogendheden, Duitsland en Oostenrijk-Hongarije, was het logisch dat zijn residentie het stempel van de Duitse architectuur zou dragen. En de verdragen van de alliantie — het Alliantieverdrag van 1883 tussen Roemenië, Duitsland en Oostenrijk-Hongarije — zouden juist in Kasteel Peleș worden hernieuwd, in 1892 en opnieuw in 1896, in de context van het officiële staatsbezoek van keizer Franz Joseph I van Oostenrijk-Hongarije, het belangrijkste staatsbezoek dat ooit in Sinaia werd ontvangen. Voor één dag, in augustus 1896, waren de Karpaten getuige van de ontmoeting tussen twee van de oudste rijken van Europa: het Habsburgse, dat zich uitstrekte van de Alpen tot Galicië en Boekovina, en het jonge Roemeense koninkrijk, zijn bondgenoot aan de oostgrens van het "beschaafde Europa" tegen het Ottomaanse Rijk en de Russische expansie. Dit bezoek leidde in 1906 tot de inrichting van het Keizerlijk Appartement in Peleș, voorbereid op een tweede komst van de oude keizer ter gelegenheid van de 40e verjaardag van Carols regeerperiode — een bezoek dat helaas nooit meer plaatsvond.

De eigenlijke bouw begon in 1873 en werd gekenmerkt door de ambitie van een vorst die onmogelijk tevreden te stellen was. De eerste architect die werd geroepen, professor Wilhelm von Doderer uit Wenen van de Polytechnische School in Wenen, presenteerde de koning drie ontwerpen geïnspireerd op de Franse renaissancekastelen van het Loiredal en op de gebouwen van de Ringstrasse in Wenen — dezelfde modellen die de monarchen van Centraal-Europa hadden geïmponeerd, van de Loire tot Wenen. Carol I verwierp ze alle drie in 1876, omdat ze hem ontbraken aan originaliteit en te kostbaar waren. Doderers plaats werd ingenomen door de Duitser Johannes Schultz, oorspronkelijk zijn assistent op de bouwplaats, afkomstig uit Lemberg (nu Lviv), die een bescheidenere maar beter aan het steile terrein en het budget aangepaste oplossing voorstelde. De eerste steen werd gelegd op 10/22 augustus 1875, tijdens een feestelijke ceremonie waaronder tientallen gouden munten van 20 lei werden begraven — de eerste Roemeense munten met het portret van Carol I — naast twee verzegelde perkamenten in glazen en loden buizen. Het gebouw werd officieel ingehuldigd op 7 oktober 1883, maar de werkzaamheden gingen door, in een opeenvolging van fasen, tot 1914: de Franse architect Émile André Lecomte du Noûy, leerling van de beroemde Eugène Viollet-le-Duc, realiseerde in 1890 de Moorse Zaal; de Tsjechische architect Karel Liman nam de coördinatie over vanaf 1893/1896, bouwde de centrale toren van 66 meter, voltooide de Erezaal in 1911 en bouwde op hetzelfde domein kasteel Pelișor (1899–1902) voor kroonprins Ferdinand en Maria, en Foișor, het voormalige jachthuis van de koning. Tussen 1908 en 1911, volgens de plannen van Liman en de Beierse Ferdinand von Tiersch — raadgever van koning Lodewijk II van Beieren, dezelfde koning die het krankzinnige Neuschwanstein had gebouwd — werden de Wapenzalen en de decoratie van de Florentijnse Zaal voltooid. In 1911–1914 werd het terras versierd met borstbeelden van Romeinse keizers, en op de zuidoostvleugel werd de Raadzaal ontworpen door Liman en de Weense decorateur Bernhard Ludwig. De totale kosten van het hele domein, berekend in die tijd, bedroegen ongeveer 16 miljoen goudlei, het equivalent van meer dan 120 miljoen euro vandaag — een kolossale som voor een jong land, die sprak van de ambitie van de koning om Roemenië te verankeren in de culturele en technische elite van Europa.

Architectonisch meesterwerk: Een dialoog met de grote stijlen van Europa

Van buitenaf bekeken is Kasteel Peleș een les in de Europese architectuur van de negentiende eeuw, een gebouw waarin het Duitse romantisme en historisme — dezelfde stroming die Neuschwanstein in Beieren, Miramare bij Triëst of de kastelen aan de Rijn had voortgebracht — samenkomen met Italiaanse, Franse, Zwitserse en Oosterse invloeden. De dominante stijl is de Duitse neorenaissance, opzettelijk gekozen door Carol I om zijn afkomst uit het huis Hohenzollern-Sigmaringen op te roepen, maar de gevels zijn bezaaid met gotische torens met spitse metalen spitsen, balkons met gesneden balustrades, open loggia's en zeven niveaus van terrassen in Italiaanse neorenaissance-stijl, versierd met beelden, zuilen en fonteinen. De binnenplaats vertoont Saksische invloeden, met vakwerkgevels en handgeschilderde allegorische fresco's, die doen denken aan de Noord-Europese Alpenarchitectuur. De centrale toren, 66 meter hoog, is zichtbaar vanaf tientallen kilometers en was in zijn tijd een signaal van moderniteit in een nog wild landschap. Het hele ensemble — Peleș, Pelișor, Foișor, het Gardekorps, het Economaat, de Koninklijke Stallen, de Elektriciteitscentrale en Villa Șipot — vormt een koninklijk domein dat zich uitstrekt over honderden hectaren, omringd door beuken- en sparrenbossen, met tuinen aangelegd door Europese tuinarchitecten, inclusief een fontein gemaakt in 1894 door Pietro Axerio uit Florentijns marmer.

Wat Peleș echter onderscheidt van elk ander Europees kasteel is het interieur: een universum van 160 kamers (sommige bronnen spreken van 168), elk ontworpen als een "reis" naar een andere beschaving of tijdperk, een ware anthologie van de artistieke smaak van een kosmopolitisch hof. De Erezaal, de hoofdontvangstruimte, maakt indruk door zijn dubbele hoogte, de lambrisering van gesneden notenhout met bas-reliëfs en beeldjes, en door het beweegbare glazen plafond, elektrisch of handmatig bediend — een technische innovatie die de gasten van de koning in staat stelde de heldere hemel te bewonderen op zomernachten, een verrassingselement waardig de de meest verfijnde salons van Europa. De Moorse Zaal, het werk van de Franse architect Lecomte du Noûy, is een juweel in Spaans-Moorse stijl geïnspireerd op het Alhambra in Granada: vergulde arabeske stucwerk, geometrische mozaïeken, nissen met hoefijzervormige bogen en een binnenfontein van Carrara-marmer, een kopie naar een stuk uit Caïro, terwijl het meubilair uit Damascus en Caïro werd gehaald — een evocatie van het Ottomaanse Rijk en de Europese fascinatie voor het Oosten. De Florentijnse Zaal, of Grote Salon, herschept de atmosfeer van een Italiaans renaissancepaleis: een cassetteplafond gesneden in lindehout en verguld, twee grote kandelaars van Murano-glas, een marmeren vloer en portretten van de Medici-familie en de doges van Venetië, die herinneren aan de dynastieke banden van het mediterrane Europa. De Raadzaal lijkt opzienbarend op een van de zalen van het Stadhuis van Luzern, Zwitserland — een verwijzing naar de democratie en soberheid van Zwitserland in een ruimte bestemd voor staatsbeslissingen. De Turkse Salon herbergt een collectie Turkse en Perzische koperen vazen, en de koninklijke slaapkamer wordt verlicht door een kristallen kroonluchter uit Bohemen. De Koninklijke Bibliotheek, met zeldzame banden in leer en verguld met gouden letters, verbergt een geheime deur achter een boekenkast, waardoor de koning zich discreet kon verplaatsen naar de privé-appartementen, en de glas-in-loodramen van de ramen tonen de kastelen Sigmaringen en Hohenzollern in Duitsland — de geboorteplaats van de dynastie. De Concertzaal herbergt een klavecimbel uit 1621 gemaakt in Antwerpen en een Rieger-orgel, en het theater van het kasteel, met 60 plaatsen en een koninklijke loge, werd gedecoreerd naar schetsen van Gustav Klimt, de meester van de Weense Secession.

De collecties van het kasteel zijn van een rijkdom die wedijvert met die van de grote Europese musea. De Koninklijke Pinacotheek omvat originele werken gesigneerd door El Greco, Zurbarán, Murillo, Velázquez, Titiaan, Tintoretto, Rembrandt, Rubens, Van Dyck, Carpaccio, Rafaël, Bruegel, Correggio, Tiepolo, Jacques-Louis David, en werken van Gustav en Ernst Klimt — een collectie een van de meest verfijnde van Centraal- en Oost-Europa, verzameld door Carol I, een groot kunstliefhebber, en voortgezet door zijn opvolgers. De Wapenzalen, ingericht tussen 1903 en 1911, herbergen meer dan 4.000 Europese en Oosterse stukken uit de 14e–17e eeuw — harnassen, helmen, zwaarden, sabels, kruisbogen, geweren — met merken van gerenommeerde ateliers zoals Solingen, Toledo, Saint-Étienne, Lazzaro Lazzarini of Peter Danner, en het absolute pronkstuk is een compleet harnas voor paard en ruiter, van het Maximiliaanse type, wegend ongeveer 80–100 kg, uniek in Roemenië. De collectie ontstond uit twee kernen: de Oosterse wapens gekocht door de jonge prins Carol, 23 jaar oud, tijdens zijn reis naar Algerije in 1862, en de wapens geërfd van zijn vader, prins Karl Anton van Hohenzollern, de laatste soevereine prins van het huis Sigmaringen, uit het Arsenaal van Kasteel Hohenzollern in Duitsland. De Weense expert Julius Ernst Scheurer werd echter belast met het aanvullen van de collectie door aankopen op veilingen en uit privécollecties in heel Europa. In totaal herbergt het kasteel meer dan 60.000 erfgoedobjecten: schilderijen, sculpturen, antieke meubels afkomstig uit de ateliers van Mainz, München, Wenen en Hamburg, wandtapijten, Oosterse tapijten, zilverwerk, porselein, glas-in-loodramen gemaakt in de ateliers Zettler uit München, zeldzame boeken en manuscripten. Bij testament schonk Carol I de hele collectie aan het Roemeense volk — een gebaar van zeldzame noblesse, dat Peleș transformeerde in een nationale en Europese schat tegelijk.

Technologisch was het kasteel in de voorhoede van Europa. Naast het feit dat het het eerste volledig geëlektrificeerde kasteel van het continent was — met een eigen elektriciteitscentrale, gebouwd aan de oever van de rivier de Peleș, een van de eerste waterkrachtcentrales van Europa, geïnstalleerd in 1884 en uitgebreid in 1897 — profiteerde Peleș al sinds 1883 van centrale verwarming, geïnstalleerd door de Poolse uitvinder Franciszek Rychnowski, die voor dit werk de gouden erepenning klasse I ontving van koning Carol I, van een centraal stofzuigsysteem, van een binnenlift en van het beweegbare plafond van de Erezaal. De Franse pers zou het "het modernste kasteel van Europa uit de tijd van zijn stichter" noemen. De bouwmaterialen waren grotendeels Roemeens — grind uit de rivier de Prahova, steen uit het Piatra Arsă-massief, hout uit de bossen van het Prahova-dal, op de bouwplaats gebakken baksteen — terwijl de arbeidskrachten kosmopolitisch waren: Italiaanse metselaars, Duitse en Hongaarse timmerlieden, Albanezen en Grieken in de groeve, Turken bij het bakken van de bakstenen, Roemenen bij de grondwerken.

Legendes, persoonlijkheden en keerpunten: Het kasteel als getuige van de Europese geschiedenis

Kasteel Peleș draagt in zijn stenen de herinnering aan een persoonlijke tragedie die het zijn naam gaf. Carol I en Elisabeth van Wied hadden één dochter, Maria — bijgenaamd Măriuca — geboren in 1870, die in april 1874, op slechts drie à vier jaar, stierf aan roodvonk. In de ijl van de koorts zou het kind haar vader hebben gevraagd: "Ik wil naar Sinaia, water drinken uit de Peleș". Bedroefd transformeerde Carol I dit laatste verlangen in een persoonlijke drijfveer: hij doopte het nieuwe kasteel naar de naam van de favoriete rivier van zijn dochter, en de bouw van de residentie in Sinaia werd een eerbetoon aan de nagedachtenis van het verloren kind. De legende zegt dat de koning in de bouw van het kasteel "de wieg van mijn dynastie, van de nationale dynastie" zag — en inderdaad, in 1893 werd in Peleș de toekomstige koning Carol II geboren, de eerste monarch van de dynastie geboren op Roemeense bodem en de eerste gedoopt in de orthodoxe ritus. In 1921 werd in Foișor, de aangrenzende residentie, koning Michael I geboren, de laatste soeverein van Roemenië.

Een andere persoonlijkheid die het lot van het kasteel markeerde was koningin Elisabeth, de echtgenote van Carol I, in de literaire wereld bekend onder het pseudoniem Carmen Sylva. Dichteres, prozaschrijfster en memoiriste, publiceerde ze verzen en verhalen in meerdere Europese talen, en in Peleș creëerde ze een ware culturele salon, waar ze schrijvers, musici en kunstenaars uit heel Europa ontving. De legendes van het kasteel — sommige verweven met de traditie van de "Witte Dame" (Weiße Frau) van het huis Hohenzollern, een geest verbonden aan de Duitse dynastie die ongeluk aankondigde — verweven zich met de herinnering aan de koningin, die gewoon was haar nachten door te brengen met lezen en schrijven in haar appartementen, gekleed in witte jurken, in een atmosfeer van romantische melancholie. Koningin Maria, haar schoondochter, kleindochter van koningin Victoria en tsaar Alexander II, was op haar beurt een "kunstenaressen-koningin": schilderes, dichteres, modeontwerpster en beschermvrouwe van de "Artistieke Jeugd", de beweging van debuterende Roemeense kunstenaars. Voor haar en voor Ferdinand bouwde Carol I Pelișor (1899–1902), een intiemer kasteel, in art nouveau-stijl, het enige van zijn soort in Roemenië, met de Slaapkamer en de Gouden Kamer, met meubilair ontworpen door de koningin zelf en met het manuscript geschilderd op perkament dat Maria in 1906 aan Ferdinand schonk. Na de dood van koningin Maria, op 18 juli 1938, werd haar hart, na een indrukwekkende ceremonie, neergelegd in de Gouden Salon van Pelișor, onder de vlaggen van Roemenië en Groot-Brittannië, waar het tot op de dag van vandaag rust.

Keerpunten in de Europese geschiedenis werden beslist tussen de muren van dit kasteel. Op 3 augustus 1914, in de Raadzaal — lijkend op die van het Stadhuis van Luzern — vond de Kroonraad plaats bijeengeroepen door koning Carol I om te beslissen over de toetreding van Roemenië tot de Eerste Wereldoorlog, die slechts enkele dagen eerder was uitgebroken, met de moord op Sarajevo en de oorlogsverklaring van Duitsland aan Frankrijk. Hoewel Carol I, trouw aan de alliantie met de Centrale Mogendheden — Duitsland, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse Rijk —, de onmiddellijke toetreding tot de oorlog bepleitte, stemde de Raad met een verpletterende meerderheid voor neutraliteit, waarbij alleen Petre P. Carp het standpunt van de koning steunde. Op de tafel van de raad lagen de verdragen van de alliantie, inclusief dat hernieuwd in Peleș in 1896 in aanwezigheid van Franz Joseph. Roemenië zou pas op 27 augustus 1916 de oorlog ingaan, aan de kant van de Entente, op de Kroonraad van Cotroceni. Ook in Peleș vond de Kroonraad van 1925 plaats, en in juli 1931 vond hier het laatste koninklijke huwelijk uit de Roemeense geschiedenis plaats: het huwelijk van prinses Ileana met aartshertog Anton van Habsburg-Lotharingen — een verbintenis die, symbolisch, het jonge Roemeense koninkrijk verbond met de oudste keizerlijke dynastie van Europa, het huis Habsburg.

Na de dood van Carol I, op 27 september 1914 — overkomen juist in het kasteel dat hij zozeer had bemind — herbergde Peleș de begrafenis van de koning en bleef de zomerverblijfplaats van het koninklijk huis tot de gedwongen abdicatie van koning Michael I, op 30 december 1947. In 1948 nationaliseerden de communisten het domein, en in 1953 werd het kasteel opengesteld als staatsmuseum. Tussen 1975 en 1990 verbood Nicolae Ceaușescu de toegang voor het publiek, en transformeerde het domein in een strikt bewaakte protocolzone; men zegt dat de museologen het echtpaar Ceaușescu bang maakten door te vertellen dat er in het interieur van het kasteel een voor de mens gevaarlijke paddenstoel zou voorkomen, in werkelijkheid ging het om een paddenstoel die de houten balken aantastte door vocht. Na de Revolutie van december 1989 werden Peleș en Pelișor opnieuw in het toeristische circuit opgenomen. In februari 2007, na vijf jaar onderhandelingen, werd het eigendom teruggegeven aan de Koninklijke Familie van Roemenië — een van de weinige restituties van goederen die door het communistische regime waren geconfisqueerd — waarbij het kasteel staatsmuseum bleef, beheerd door het Ministerie van Cultuur, en de koninklijke familie het van de staat huurde. Koning Michael I keerde in juni 2008 terug naar Peleș en woonde hier tot zijn dood, op 5 december 2017. Op 10 mei 2016, ter gelegenheid van de Dag van de Onafhankelijkheid en het 150-jarig bestaan van de dynastie, wapperde voor het eerst na bijna 70 jaar de persoonlijke standaard van Kroonprinses Margareta op de hoogste mast van het kasteel.

Praktische bezoekersgids: De ervaring van de toerist van vandaag

Kasteel Peleș bevindt zich op ongeveer 1,5 kilometer ten noordwesten van het centrum van Sinaia, op een hoogte van ongeveer 800–1.000 meter, aan de Peleșlaan nr. 2, district Prahova. Sinaia is met de trein bereikbaar vanuit Boekarest (Gara de Nord) in ongeveer anderhalf uur, waarbij de reis door het Prahova-dal op zich al een schilderachtige ervaring is, op de historische route die de hoofdstad met Transsylvanië verbindt, langs Bran Castle en de middeleeuwse stad Brașov. Met de auto is het kasteel bereikbaar via de DN1/E60 vanuit Boekarest in ongeveer twee uur, en vanuit het station van Sinaia kan men omhoog gaan met de taxi of te voet, door het stadspark, in een wandeling van ongeveer 15–40 minuten, afhankelijk van het tempo.

Het bezoekersprogramma voor 2026 is van woensdag tot zondag, met maandag en dinsdag gesloten voor conservering: woensdag tussen 10:00 en 17:00, en van donderdag tot zondag tussen 09:15 en 17:00. De toegang verloopt op geplande tijdsloten — woensdag: 10:00–12:45, 12:45–14:30, 14:30–16:00; donderdag–zondag: 09:15–11:00, 11:00–12:45, 12:45–14:30, 14:30–16:00 — de laatste kaartjes worden verkocht om 15:45, en de laatste toegang is om 16:00. Let op: in de periode 2 november – 1 december 2026 zal Kasteel Peleș gesloten zijn voor algemene schoonmaak en preventieve conservering (en Pelișor tussen 28 september en 3 november 2026). Vanaf 3 december 2025 worden kaartjes uitsluitend online verkocht, via het platform bilete.peles.ro, of bij de SelfPay-betaalautomaten in de zone grenzend aan de twee monumenten — er zijn geen loketten meer met menselijke bediende. De kaartjes zijn op naam en gekoppeld aan een tijdslot; ze kunnen niet worden verplaatst of terugbetaald, en de toegang verloopt in volgorde van aankomst, binnen het interval waarvoor het kaartje is gekocht. Om het uitzonderlijke erfgoed te beschermen, is de dagcapaciteit beperkt tot 2.000 bezoekers voor Kasteel Peleș en 1.500 voor Pelișor, wat reserveren enkele dagen — of zelfs weken — van tevoren absoluut noodzakelijk maakt in het zomerseizoen en in het weekend.

De toegangsprijzen weerspiegelen de route-opties. De basistour, die de begane grond van het kasteel omvat — de Erezaal met zijn beweegbare plafond, de Moorse Zaal, de Turkse Salon, de Wapenzalen en de Florentijnse Zaal — kost 50 RON voor volwassenen, 25 RON voor gepensioneerden en 12,5 RON voor kinderen, scholieren en studenten (met legitimatie), houders van een Euro <26-kaart profiteren van hetzelfde gereduceerde tarief van 12,5 RON. De tour die de begane grond en de eerste verdieping omvat — waar zich de Koninklijke Bibliotheek met de geheime deur, het Keizerlijk Appartement, de Concertzaal en het door Klimt gedecoreerde theater bevinden — kost 100 RON voor volwassenen, 50 RON voor gepensioneerden en 25 RON voor scholieren en studenten, en de volledige tour, die ook de tweede verdieping toevoegt, kost 150 RON, respectievelijk 75 RON en 37,5 RON. Kinderen onder de 7 jaar hebben gratis toegang, en scholieren onder de 18 jaar profiteren van gratis toegang tijdens de schoolvakanties. Gidsen zijn in de prijs inbegrepen, met tours beschikbaar in het Roemeens — woensdag elk uur tussen 10:30 en 15:30, en donderdag–zondag tussen 09:45 en 15:15 — en in vreemde talen. De aanbevolen duur van het bezoek is 1,5–2 uur. Bij de ingang ontvangen bezoekers wegwerpsloffen ter bescherming van de originele negentiende-eeuwse houten vloeren; comfortabele en platte schoenen worden sterk aanbevolen, en de temperaturen binnen blijven koel, zelfs in de zomer, gezien de hoogte van ongeveer 1.000 meter. Fotograferen voor persoonlijk gebruik is toegestaan buiten en in de binnenruimtes, met inachtneming van het museumreglement; het gebruik van statieven is verboden.

Op slechts ongeveer 300 meter van Peleș, op hetzelfde koninklijke domein, bevindt zich Kasteel Pelișor — "Klein Peleș" — de intieme residentie van koning Ferdinand en koningin Maria, met unieke art nouveau-interieurs in Roemenië, met de Gouden Kamer en met de Gouden Salon waar het hart van koningin Maria rust. Pelișor heeft een apart kaartje en programma (zelfde openingstijden: woensdag–zondag, maandag en dinsdag gesloten), en de combinatie van de twee kastelen biedt een compleet beeld van het Roemeense hofleven en de artistieke smaak van een tijdperk dat Boekarest verbond met Londen, Wenen en Parijs. In de directe nabijheid bevindt zich ook het Sinaia-klooster, gesticht eveneens door de koninklijke familie in de 17e eeuw, zodat een hele dag kan worden gewijd aan het koninklijke erfgoed van het Prahova-dal.

Kasteel Peleș blijft, meer dan 140 jaar na de inhuldiging, wat het voor Europa altijd is geweest: een plaats waar de Duitse, Italiaanse, Franse, Zwitserse en Oosterse geschiedenis verweven raken in één gebouw, waarin de eerste koning van Roemenië droomde om de toekomst te brengen in het hart van de bergen, en waarin elke kamer, elk detail — van de gouden munten begraven onder de eerste steen tot het glazen plafond dat opengaat naar de hemel — vertelt over een land dat wist zich te affirmeerden, vanaf het begin, als deel van de grote familie van de Europese naties. Voor de reiziger van vandaag is een bezoek aan Peleș niet alleen een excursie naar een mooi kasteel, maar een ontmoeting met het gemeenschappelijke geheugen van Europa zelf.