Nationaal Museum van het Dorp Dimitrie Gusti

Aangrijpende inleiding en universele waarde

Aan de oever van het Herăstrău-meer, in het hart van Boekarest, strekt zich een heel dorp uit – geen decor, geen reconstructie, maar een authentieke plattelandswereld, stuk voor stuk ontmanteld uit de dorpen van Roemenië en in de hoofdstad nieuw leven ingeblazen. Het Nationaal Museum van het Dorp "Dimitrie Gusti" is, bijna negen decennia na de oprichting, een van de oudste en meest prestigieuze openluchtmusea van Europa, een waarachtig "dorpsmuseum" dat meer dan 120 etnografische complexen en meer dan 340 monumenten van volksarchitectuur herbergt, verspreid over ongeveer 14 hectare. Voor de Europese reiziger vertegenwoordigt deze plek een open venster naar de plattelandscivilisatie van Zuidoost-Europa, een ruimte waar Roemeense tradities samenkomen met die van de Saksische, Szekler, Lipovan of Joodse minderheden, in een culturele dialoog die de complexe geschiedenis weerspiegelt van een gebied gelegen op de grens tussen het Ottomaanse Rijk, de Habsburgse Monarchie en de Slavische wereld.

De universele waarde van dit museum schuilt juist in zijn absolute authenticiteit: elk huis, elke houten kerk, elke windmolen of technische installatie is een origineel, gedemonteerd uit het dorp van herkomst en met zorg herbouwd aan de oever van het meer, onder supervisie van ambachtslieden die speciaal uit de plattelandsgemeenschappen werden gehaald. Deze aanpak, revolutionair voor het jaar 1936, plaatst de Boekarestse instelling in een unieke positie in het Europese cultuurlandschap, naast de pionier Skansen in Stockholm of het Bygdøy-museum in Noorwegen, maar met een bijzondere specificiteit – de presentatie van een hele natie, met al haar historische provinciesën en al haar etnische lagen, in een levende en ademende synthese.

Historische wortels en grote Europese connecties

Het idee van een openluchtmuseum in Roemenië heeft zijn wortels al in de tweede helft van de negentiende eeuw, toen heel Europa een ongekende opleving kende van de interesse voor volksarchitectuur en de "wortels" van nationale identiteiten, in volle romantiek en in de periode van natievorming. In 1867 stelde Alexandru Odobescu op de Wereldtentoonstelling van Parijs voor om monumenten van Roemeense volksarchitectuur te presenteren, waarmee hij de richting anticipeerde die heel Europa zou volgen. Later zou de geleerde Alexandru Tzigara-Samurcaș in 1909 in het Etnografisch Museum van Boekarest het eerste complete boerenhuis uit de Gorj-regio tentoonstellen, waarmee de weg werd vrijgemaakt voor het concept van het "authentieke huishouden".

De Europese context van de jaren 1930 werd gekenmerkt door het bestaan van slechts twee openluchtmusea op het continent: Skansen in Stockholm, opgericht in 1891 door de Zweedse filoloog en folklorist Artur Hazelius, dat snel het model werd voor heel Noord-Europa, en het Bygdøy-museum in Lillehammer, Noorwegen. In Roemenië functioneerde al sinds 1929 het Etnografisch Museum van Transsylvanië in het Hoia-park bij Cluj, met een regionaal karakter, opgericht door professor Romulus Vuia. In dit beperkte landschap vertegenwoordigde de verschijning van het Dorpsmuseum in Boekarest in 1936 een bijdrage van Europese allure, het vierde museum van dit genre ter wereld en het eerste met een nationaal karakter in Zuidoost-Europa.

De oprichter van het museum, Dimitrie Gusti (1880-1955), was zelf een product van het intellectueel Europa. Hij studeerde aan de Universiteit van Iași, vervolgens in Berlijn en Leipzig, waar hij werd beïnvloed door de grote Duitse sociologen Wilhelm Wundt, Karl Bücher, Georg Simmel, Ferdinand Tönnies en Max Weber, en behaalde in 1904 zijn doctoraat met het proefschrift "Egoïsme en altruïsme". In 1908 perfectioneerde hij zich in Parijs, aan de Sorbonne, onder leiding van Émile Durkheim, de vader van de Franse sociologie, en naderde hij het werk van Herbert Spencer. Deze solide Europese vorming, die de Duitse traditie van de empirische sociologie combineerde met de Franse van de sociale solidariteit, bracht Gusti ertoe het museum niet te concipiëren als een eenvoudig depot van etnografische objecten, maar als een "sociologisch museum van het Roemeense dorp van vandaag", een instrument van sociale pedagogie en culturele actie.

Het jaar 1936, toen het museum werd ingehuldigd, was een moment van culturele bloei voor het interbellum-Roemenië, onder de heerschappij van koning Carol II (1930-1940). De vorst, de zoon van koning Ferdinand en koningin Maria – deze laatste een kleindochter van koningin Victoria van Groot-Brittannië – was een groot mecenas van de cultuur, en de Koninklijke Culturele Stichting "Prins Carol" financierde het project. Carol II bezocht de bouwplaats vier keer, verlangend dat de inhuldiging zou samenvallen met de zeventigste verjaardag van de stichting van de dynastie. De Europese context van die jaren was tumultueus: Europa bereidde zich voor op grote ideologische confrontaties, en Roemenië bevestigde door dit museum zijn Zugehörigheid tot de waarden van de Europese cultuur, op een moment waarop agressieve nationalismen het politieke discours begonnen te domineren.

Interessant is dat Dimitrie Gusti in zijn inhuldigingsrede verklaarde dat de Noordse musea van Skansen, Bygdøy of Lillehammer hem geen directe inspiratiebron waren geweest, omdat hij ze "te romantisch en etnografisch" vond, meer bekommerd om museumstukken dan om de problemen van de hedendaagse mens. Hij wilde een museum dat "niet alleen het oog zou behagen, maar ook ware dingen zou tonen", een "dorpsmuseum", synthese van alle dorpen van heel Roemenië, waarin de "rijkdom en verscheidenheid van het boerenleven, de vaak diepe ideeën, van de boerenarchitectuur, de grote wetenschap van de aanpassing aan het milieu en de verwerking van het milieu" zou weerspiegelen.

Architecturaal meesterwerk en artistiek erfgoed

Het Nationaal Museum van het Dorp is georganiseerd volgens het geografische principe van de historische provinciesën van Roemenië, en biedt een opmerkelijke vergelijkende analyse van volksarchitectuur. Elke etnografische regio – Transsylvanië, Banat, Oltenië, Muntenië, Dobroedzja en Moldavië – is vertegenwoordigd door complete huishoudens, met huizen, bijgebouwen, kerken, technische installaties en ambachtelijke werkplaatsen, allemaal authentiek en gedemonteerd uit de dorpen van herkomst.

Transsylvanië en Banat – de Habsburgse en Saksische erfenis

Transsylvanië, de best vertegenwoordigde regio in het museum, brengt een buitengewone diversiteit van bouwwerken afkomstig uit Maramureș, Țara Oașului, Bistrița-Năsăud, Hunedoara en Sibiu. Hier bevinden zich de meest waardevolle monumenten van houtarchitectuur, die eeuwen van samenleven weerspiegelen tussen Roemenen, Saksen (Duitse kolonisten gebracht vanaf de twaalfde eeuw onder de koningen van Hongarije) en Szeklers (Hongaren). De Maramureș-huishoudens – zoals die uit Ieud (1890), Șurdești (achttiende eeuw) of Berbești (1775) – onderscheiden zich door de monumentale gesneden poorten, ware kunstwerken in hout, en door de massieve huizen gebouwd van eiken balken, met hoge dakken van dakspanen. Deze architectuur weerspiegelt zowel de geografische isolatie van de Karpatenvalleien als de laatgotische invloeden gebracht door de Saksische ambachtslieden uit Transsylvanië, deel van het Habsburgse Rijk en later van Oostenrijk-Hongarije.

Het steunpunt van het hele museum is de Houten Kerk van Dragomirești, district Maramureș, gebouwd in het jaar 1722 en naar Boekarest gebracht in 1936. Deze Grieks-katholieke kerk, met het patrocinium van de Ontslaping van de Moeder Gods, werd gebouwd op de plaats van een andere die was vernietigd door de Tataren in de inval van 1717 – een historisch episode die de confrontatie illustreert tussen het Ottomaanse Rijk, gesteund door het kanaat van de Krim, en het Habsburgse Rijk van keizer Karel VI. De architectuur van de kerk, van het "zaal"-type, met een rechthoekig verlengd plan naar het oosten en zijn slanke toren, vertegenwoordigt een "Transsylvaans volksgotiek" uniek in Europa, stilistisch verwant aan de acht houten kerken van Maramureș die in 1999 in het UNESCO Werelderfgoed zijn opgenomen. Het interieur bewaart muurschilderingen gemaakt door lokale schilders, die bijbelse taferelen en elementen uit het sociale leven van die tijd voorstellen.

Uit Banat komen huishoudens beïnvloed door de Centraal-Europese architectuur, met lagere huizen en goed georganiseerde bijgebouwen, die de periode van de Habsburgse en later Oostenrijks-Hongaarse administratie over deze regio weerspiegelen. Een watermolen en een volmolen – een installatie voor het verwerken van wol – illustreren de pre-industriële technieken specifiek voor de zone.

Oltenië en Muntenië – het archaïsme en het verzet tegen invasies

Oltenië brengt in het museum de meest archaïsche vormen van woningen: de half-ingegraven bordeien van Drăghiceni en Castranova, constructies van aarde en hout die herinneren aan prehistorische woonvormen, aangepast aan de noodzaak van verdediging tegen frequente invasies. Deze woningen, met lage of gedeeltelijk in de grond verzonken fundamenten, weerspiegelen een overlevingsstrategie in een vlaktegebied blootgesteld aan Ottomaanse raids. Naast deze is het huis van Curțișoara (begin negentiende eeuw) imposant, typisch voor de heuvelnederzettingen, met een brede veranda en goed georganiseerde huishoudelijke bijgebouwen.

Muntenië is vertegenwoordigd door vijf huishoudens, een herberg en een wegkruis, en de volksarchitectuur van deze regio wordt geïllustreerd door het emblematische huishouden van Chiojdu, gebouwd van rivierkeien en met een tuinhuisje met gehakte pilaren en een balustrade van doorboord hout. Een ander huishouden, uit Tătărani-Prahova, werd zelfs afgebeeld op het Roemeense bankbiljet van 10 lei, wat de erkenning van zijn artistieke waarde onderstreept.

Moldavië – de ouderdom en de oosterse invloeden

Moldavië is uitstekend vertegenwoordigd, en hier bevindt zich het oudste monument van het hele museum: het eencellige huis van Zăpodeni, district Vaslui, gebouwd in de zeventiende eeuw (circa 1650). Deze woning van een horige, met muren van massieve eiken balken verbonden in rechte "keuten", met een schilddak en een dekking van riet, en met een enkele kamer die dienstdeed als slaapkamer, keuken en woonkamer, is een uitzonderlijk document van de Moldavische volksarchitectuur. Overgebracht naar het museum in 1961, biedt het een tastbaar beeld van de levenswijze uit de periode waarin Moldavië een vazalvorstendom was van het Ottomaanse Rijk, maar een aparte culturele autonomie behield.

Andere Moldavische huishoudens, zoals die uit Straja (1760) of Fundu Moldovei, met veranda's en brede veranda's, weerspiegelen de invloeden van de Poolse en Russische architectuur, evenals het specifieke karakter van een contactzone tussen de Latijnse en de Slavische wereld. Een kerk uit het dorp Răpciuni, district Neamț (1773), voltooit het religieuze tableau van de regio, met zijn interieurmuurschildering die de Byzantijnse traditie vertegenwoordigt die ononderbroken voortleeft in de Roemeense kunst.

Dobroedzja – de ontmoeting tussen Oost en West

Dobroedzja, een voormalige Ottomaanse provincie tot 1878, brengt in het museum drie spectaculaire windmolens – uit Enisala, Sarichioi en Valea Nucarilor – die de oosterse technische invloed op de plattelandsarchitectuur van deze steppe- en kustregio illustreren. Het Lipovan huishouden van Jurilovca (1898), toebehorend aan de gemeenschap van Russische Lipovanen – religieuze vluchtelingen uit tsaristisch Rusland, aangekomen in Dobroedzja in de achttiende eeuw – presenteert een specifieke architectuur, met muren van leemsteen en een dak van riet. Een karavanserai en een schuur voor vissersboten roepen het economische leven op dat verbonden is met de Donaudelta en de Zwarte Zee.

Etnische minderheden – een Europees mozaïek

Een opmerkelijk aspect van het museum is de vertegenwoordiging van de woningen van etnische minderheden, die de instelling transformeren in een waarachtig museum van Europese culturele diversiteit. Het huishouden van de Szeklers van Bancu, district Harghita, weerspiegelt de Hongaarse architectuur in Transsylvanië, met gesneden poorten en goed georganiseerde bijgebouwen. Het Joodse huis van Poienile Izei, Maramureș, en het nieuwe Joodse huis gebracht in 2016 illustreren de aanwezigheid van Joodse gemeenschappen in de Roemeense dorpen. In de in 2016 uitgebreide vleugel bevindt zich ook een Saksisch huis uit de regio Sibiu, dat het cultureel erfgoed vertegenwoordigt van de Duitse kolonisten, wier gotische en renaissance-architectuur de Transsylvaanse volkskunst diepgaand heeft beïnvloed.

Technische installaties en werkplaatsen

Op ongeveer 20% van het oppervlak van het museum bevinden zich technische installaties en ambachtelijke werkplaatsen die het praktische genie van het Roemeense platteland illustreren: watermolens uit Teregova, Bucesos en Plăvișevița, fullerijen en walsen aangedreven door water, een pottenbakkersatelier uit Horezu (beroemd om zijn keramiek opgenomen in het UNESCO-erfgoed), een oliepers uit Gura Râului (Sibiu), traditionele waterputten en een schommel (traditionele schommel). Deze installaties demonstreren "de grote wetenschap van de aanpassing aan het milieu", zoals Gusti zei, en het vermogen van plattelandsgemeenschappen om lokale hulpbronnen op een duurzame manier te benutten, eeuwen voordat dit concept het vocabulaire van het hedendaagse Europa binnendrong.

Legendes, persoonlijkheden en keerpunten

Dimitrie Gusti en de Sociologische School van Boekarest

Dimitrie Gusti was niet alleen de oprichter van het museum, maar ook de schepper van de Sociologische School van Boekarest, een van de meest invloedrijke sociologische scholen van het interbellum-Europa. Tussen 1925 en 1935 organiseerde hij, samen met zijn medewerkers – Henri H. Stahl, Victor Ion Popa, Mihai Pop, Mac Constantinescu, Traian Herseni – een reeks interdisciplinaire monografische onderzoeken in de Roemeense dorpen: Goicea (Dolj, 1925), Rușețu (Brăila, 1926), Nereju (Vrancea, 1927), Fundu Moldovei (1928), Drăguș (Făgăraș, 1929), Runcu (Gorj, 1930), Cornova (Bessarabië, 1931). Deze campagnes, uitgevoerd met teams van sociologen, geografen, etnografen, artsen en landbouwkundigen, vertegenwoordigden een methodologische innovatie in de Europese sociale wetenschap, en behoorden tot de eerste systematische veldonderzoeken ter wereld.

Gusti placht het museum "het droevige geluid van de klokken van de geschiedenis van Roemenië" te noemen – een metafoor die zowel de melancholie van het verstrijken van de tijd suggereerde als de plicht om het geheugen van een agrarische beschaving die op het punt stond te verdwijnen te bewaren. Zijn visie was diepgaand Europees: hij zag in het Roemeense dorp niet een eenvoudig object van etnografisch onderzoek, maar een levend laboratorium van de mensheid, in staat om lessen te bieden over sociale solidariteit, ecologische aanpassing en artistieke schepping.

Victor Ion Popa en de "scenografie" van het dorp

De inrichtingsplannen van het museum werden gemaakt door Victor Ion Popa (1895-1946), schrijver, dramaturg, regisseur en scenograaf, een polyvalente figuur van de Roemeense interbellumcultuur. Popa behandelde de inrichting van het museum als een ware enscenering: de huizen waren niet willekeurig geplaatst, maar gegroepeerd volgens het geografische principe, "straatjes" en "pleinen" vormend die de atmosfeer van een authentiek dorp recreëerden. Deze scenografische aanpak, die wetenschappelijke precisie combineerde met artistieke gevoeligheid, was uniek in Europa van die jaren en beïnvloedde de manier waarop bezoekers de museumruimte waarnemen.

Koning Carol II en de "Maand van Boekarest"

De officiële inhuldiging vond plaats op 10 mei 1936, in aanwezigheid van koning Carol II, patriarch Miron Cristea, de geaccrediteerde ambassadeurs in Boekarest en de intellectuele elite van die tijd. Voor het publiek opende het museum op 17 mei 1936, in het kader van het evenement "Luna Bucureștilor", een cultureel feest geïnitieerd door Carol II om de modernisering van de hoofdstad te vieren. De koning bezocht de bouwplaats vier keer en droeg persoonlijk bij aan de inrichting van het Herăstrău-park, door de drooglegging van de Colentina-moerassen en de aanleg van de Băneasa-, Herăstrău- en Floreasca-meren, onder leiding van ingenieur Nicolae Caranfil – een stedenbouwkundige prestatie vergelijkbaar met die in de grote Europese hoofdsteden van die tijd.

Het drama van de vluchtelingen en de oorlog

In 1940, met de Sovjetbezetting van Bessarabië, Boekovina en het Herța-gebied, werden tientallen gezinnen van Boekovijnse en Bessarabische vluchtelingen gehuisvest in de huishoudens van het museum. Deze periode, hoewel humanitair, had een negatieve impact op het erfgoed, de huizen werden beschadigd door de langdurige aanwezigheid van de bewoners. Pas in 1942 werd de ontruiming van de gebouwen gevraagd.

Na de oorlog werd in 1948 Gheorghe Focșa benoemd tot directeur, voormalig assistent van Dimitrie Gusti en deelnemer aan de monografische onderzoeken. Zijn benoeming markeerde de definitieve transformatie van het museum van een sociologisch naar een etnografisch museum, met de nadruk op het behoud en onderzoek van het materiële erfgoed. Onder zijn leiding (1948-1978) kende het museum een aanzienlijke ontwikkeling, en werd het een model voor veel landen die na de oorlog begonnen openluchtmusea te organiseren.

De branden van 1997 en 2002 – tragische keerpunten

De recente geschiedenis van het museum werd gekenmerkt door twee catastrofes: de brand van 5 september 1997, die vijf huishoudens uit de zestiende-achttiende eeuw uit Maramureș en Brașov (Berbești, Șurdești, Chereluș, Drăguș, Dumitra) vernietigde, en die van 20 februari 2002, die 19 bouwwerken uit de gebieden Moldavië en Dobroedzja (Voitinel, Straja, Fundu Moldovei, Jurilovca, de karavanserais, de kleine molen, de wijnpers van Ostrov en de boten) verwoestte. De oorzaken van de branden – vooral die van 2002, veroorzaakt door een "criminele hand" volgens sommige bronnen – blijven gedeeltelijk mysterieus, maar de restauratie-inspanningen, gesteund door het Ministerie van Cultuur, andere musea in het land en privé-sponsors, maakten de herintegratie van deze sectoren in het bezoekerscircuit mogelijk.

De uitbreiding van 2016 en de wedergeboorte

In 2016 breidde het museum uit met een nieuwe vleugel van 3,5 hectare, in de buurt van het Elisabeta-paleis – de Boekarestse residentie van prinses Margareta, hoedster van de Roemeense Kroon. Deze uitbreiding, waaraan tien jaar was gewerkt, bracht 30 nieuwe monumenten: een zaal voor traditionele dans, woningen van ambachtslieden (een huis van een bijenhouder en een boswachtershut uit de Valea Doftanei), evenals huizen van minderheden – een Joods huis uit Maramureș en een Saksisch huis uit de regio Sibiu. Deze uitbreiding consolideerde de positie van het museum als levende instelling, in voortdurende ontwikkeling, en voltooide het beeld van de culturele diversiteit van Roemenië.

Praktische bezoekersgids en de ervaring van de hedendaagse toerist

Toegang en programma in 2026

Het Nationaal Museum van het Dorp "Dimitrie Gusti" bevindt zich aan de Șoseaua Pavel Dimitrievici Kiseleff nr. 28-30, sector 1, Boekarest, in het Herăstrău-park (vandaag Park Koning Michael I). De toegang is vergemakkelijkt door het openbaar vervoer: de metro (station Aviatorilor, lijn M2, op ongeveer 10-15 minuten lopen over de Șoseaua Kiseleff), de bussen (lijnen 131, 205, 282, 330, 331, 335, 783, N113 – halte "Arcul de Triumf" of "Muzeul Satului") en de tram (lijn 41 – halte "Institutul Agronomic").

Het bezoekersprogramma voor de openluchttentoonstelling is als volgt: in het zomerseizoen (april-oktober), woensdag-zondag tussen 9:00-19:00 uur, en in het winterseizoen (november-maart), woensdag-zondag tussen 9:00-17:00 uur. De hoofdingang aan de Șoseaua Kiseleff nr. 28 is op maandag geopend tussen 9:00-17:00 uur, en dinsdag-zondag tussen 9:00-19:00 uur (zomer). Er zijn ook ingangen vanuit het Herăstrău-park: de "Miorița"-poort (Aanlegsteiger) en de "Transilvania"-poort (Arcul de Triumf).

Tarieven en diensten

In 2026 zijn de toegangsprijzen: volwassenen – 40 lei, gepensioneerden (met bewijsstukken) – 20 lei, scholieren en studenten (met getekende bewijsstukken voor het lopende jaar) – 10 lei. Kleuters hebben gratis toegang. Reserveren is niet nodig voor individueel bezoek, en het laatste kaartje wordt 30 minuten voor sluiting van het museum afgegeven. Begeleiding voor groepen (maximaal 30 personen) wordt schriftelijk aangevraagd op het adres [email protected] ten minste 72 uur van tevoren.

Het museum beschikt over een souvenirwinkel met creaties van volksambachtslieden, cd's en boeken, zalen voor tijdelijke tentoonstellingen (Zaal "Gheorghe Focșa" op nr. 28), laboratoria voor conservering-restauratie en een rijke gespecialiseerde bibliotheek. Audiogidsen zijn beschikbaar in meerdere Europese talen, en de instelling is lid van het netwerk "Lente van de Musea" (Printemps des Musées), geïnitieerd door het Directoraat van de Musea van Frankrijk, en van de Europese Vereniging van Openluchtmusea.

De bezoekerservaring

Een volledig bezoek aan het museum duurt tussen twee en vier uur, afhankelijk van de interesse voor details. Onze aanbeveling is om te beginnen met de sector Transsylvanië, gedomineerd door de Kerk van Dragomirești – een moment van spirituele en esthetische contemplatie – en verder te gaan naar de Maramureș-huishoudens met hun gesneden poorten. Vervolgens steekt u over naar de sector Moldavië om het oudste huis te zien, de bordei van Zăpodeni, en gaat u verder naar Oltenië om de half-ingegraven bordeien te ontdekken, getuigen van een tijdperk waarin de mens in harmonie met de aarde leefde.

De sector Dobroedzja, met zijn windmolens, biedt een verrassende mediterrane atmosfeer in het midden van de hoofdstad, en de nieuwe vleugel uit 2016, met de danszaal en de huizen van de minderheden, voltooit het portret van een multi-etnische samenleving. Mis de interieurs van de huishoudens niet – het gesneden meubilair, de gekleurde weefsels, het aardewerk en de iconen op hout of glas bieden een inkijkje in de traditionele Roemeense esthetiek, verwant aan de volkskunst van de Balkan, maar ook aan de ambachtelijke tradities van Centraal-Europa.

Op feestdagen en in zomerweekenden wordt het museum het toneel van culturele evenementen: markten van volksambachtslieden, workshops pottenbakken en weven voor kinderen, concerten van traditionele muziek, seizoensfestivals zoals "Florile dalbe" (rond de winterfeestdagen) of "Vara pe uliță". Deze momenten transformeren het bezoek in een levende ervaring, waarin het verleden niet alleen wordt contemplatieerd, maar ook wordt beleefd.

Verbindingen met andere Europese bestemmingen

Voor de Europese reiziger die het thema wil verdiepen, past het Dorpsmuseum in een breder cultureel circuit. Het kan worden vergeleken met Skansen in Stockholm (Zweden), met het Norsk Folkemuseum in Oslo (Noorwegen), met het ASTRA Openluchtmuseum in Sibiu (het grootste van Roemenië, met meer dan 400 monumenten op 96 hectare) of met het Maramureș Dorpsmuseum in Sighetu Marmației. Bovendien behoort de kerk van Dragomirești, gelegen in het museum, tot dezelfde familie van monumenten als de acht houten kerken van Maramureș die in 1999 in het UNESCO Werelderfgoed zijn opgenomen.

Concluderend is het Nationaal Museum van het Dorp "Dimitrie Gusti" niet alleen een toeristische attractie, maar een levende instelling, een "dorpsmuseum" dat het geheugen van een Europese plattelandscivilisatie bewaart en overdraagt, gelegen op het kruispunt van de Latijnse traditie, de Byzantijnse invloeden, de Ottomaanse erfenis en de Habsburgse. Voor de bezoeker van vandaag, of hij nu Europees is of uit welk deel van de wereld dan ook, biedt deze plek een diepe les over diversiteit, veerkracht en de eenvoudige schoonheid van het leven in harmonie met de natuur – waarden die de plattelands-Europa eeuwenlang hebben gedefinieerd en die, ziehier, blijven leven aan de oever van het Herăstrău-meer.